L’orchestra l’era bele pronta: trombòn, trombetti, piàtt, grancassa, clarén, suflén, pìffor e sonador tutt coi so bej spartì da sonär. Mo a metä dla romanza è partì soquanti stecchi e là pr’aria, in tal logiòn a gh’era un moviment ch’an’s veda miga tropp de spess. J’emma vist un sjor ch’al zmarianäva cmè’n folètt con na bandera nigra e blò: al zbrajäva quel mo a dir la vritä nissòn l’a capì dal tutt co’l vräva diross. A’n sert pont i l’an dacquä con na cana e tutt d’un picc’ l’a lassä lì äd sbrajär. E guärda lù, e guärda là (intla squädra di sanitäri a gh’è dil ragassi chi fan vojä: beli, pulidi, con di’occ’ chi mettrisonn a la pietä al pu’ cativ di terorista), i nostor professor ‘d muzica i’n sonävon pu’ gnenta pr’al dritt. Co s’è rott, al bombardèn? Eh… a issor sincer a‘n gh’era migä al violèn pu’ bell e s’nin semmä fatt imprestär vòn da chil gentildonni vestidi color di partugâl. Mo anca con cla novitä lì äd gran sonädi a n’emmä miga fati. La fama la fa mäl ai zugador dal slopìcc’; la partida q’vena, sicur che primmä a fèmma fora na t’gama ‘d pastasutta e dopä andemmä a pianteroggh soquant canlädi…